Mag ik fan zijn Rachel?

 In Persoonlijk, Triathlon

We zagen je voor het eerst in 2009, in Holten, op het EK voor junioren. Het was pas je tweede seizoen als triatlete. Je verraste ons en won zilver. Een verlegen meisje uit Denekamp, rank, vlug als water, met een ontwapenende glimlach. Je had nog veel te leren, verloor het goud aan een ervarener Frans meisje en was dolblij om voor eigen publiek op het podium te staan.

2012, mei. De World Triathlon Series in Madrid. De wereldwijde sluitingswedstrijd van de kwalificatiereeks voor de OS in Londen. Een weekend met de grootste emoties en de sterkste spanningen die ik ooit heb meegemaakt in de triathlonsport. Ik maakte ‘s ochtends voor de race een foto van je, in het zwembad. Weer die ontwapenende glimlach. Schijnbaar zorgeloos jogden we later weer naar het hotel. Die middag was ook bij jou de spanning immens en de druk torenhoog, evenals bij je drie teamgenotes, die allen ook nog kans op kwalificatie maakten.

Ontspanning in het zwembad, Madrid 2012

Deze race zou allesbeslissend zijn. Een Britse journalist zei me dat we zoveel geluk hebben, met onze talenten en hun goede looks. Ik wist niet of ik het ongepast moest vinden, of het als een compliment aan moest nemen. Je excelleerde die middag, in de hitte en brak wereldwijd door met een vijfde plek. Je ticket naar Londen was binnen. ‘Zie je wel?’, zei de Britse fotograaf, toen hij me een foto van jou liet zien na de race. ‘Daar gaan we nog veel van horen.’

2013, juni. De Spelen brachten niet wat jij -en wij allemaal- gehoopt hadden. Na veel blessureleed was er een lichpuntje het jaar erna. Tamelijk onverwacht pakte je de Europese titel. We onthaalden je op Schiphol een paar dagen later. Erg druk was het niet. Samen zaten we daarna in de trein, op weg naar huis. Er leek weinig veranderd. De volgende dag moest er gewoon getraind worden in Sittard. We namen een filmpje op, waarin je als Europees kampioene de Nederlandse deelnemers aan de Eredivisie veel succes wenste. Geinig. Twee jaar later was de impact groter, toen je zilver won, de eerste Nederlandse medaille ooit, op de European Games. Het meisje uit Twente was een echte sportvrouw geworden en finishte tussen de nummers één en drie van de vorige Spelen, voor het oog van heel Europa, met een machtige spurt op het podium.

2016, mei. We zaten in Beuningen te ontbijten. Ik vol lenteblijheid, na een heerlijk loopje over de Twentse velden, waar ik als student zo graag fietste en jij relaxt en toch druk bezig met allerlei zakelijke beslommeringen rondom je bestaan als professsioneel atlete. We bereidden de persconferentie en het uitzwaaimoment voor je partners en sponsoren voor. Rio riep steeds duidelijker. Je kwalificatie had je in de Grand Final van het jaar ervoor al veiliggesteld. De volwassen atlete had oog voor de zakelijke kant en bewaakte ook haar sportieve belang. Er moest nog wel getraind kunnen worden op de dag van de persbijeenkomst. Die middag zwommen we in het Denekampse water, waar je je eerste sportieve successen oogstte. Het was een stil uurtje en we hadden het bad aan onszelf. Weer een training afgevinkt op weg naar Rio. Een week later troffen we elkaar in Lissabon, bij het EK. Je was niet tevreden met je laatste trainingen zei je en wist niet hoe het met je vormpeil gesteld was. Ik keek naar je en zag de twijfel die hoort bij de sporter die goed gaat presteren, maar het zelf nog niet doorheeft. Je race liet dat zien. Goed gezwommen, een bikemonster op de fiets. Met zoveel gemak reed je naar de kop van de wedstrijd, deelde de lakens uit. En toen reed je lek. Weg EK-titel, weg premies, weg bevestiging van je zelfvertrouwen. Hallo verdriet, twijfel en boosheid. Een Portugese cameraman bleef je, terwijl iedereen al lang gefinisht was, minutenlang in beeld brengen in je uur van wanhoop. Emo-tv, noemde hij dat. ‘It sells crazy good’. Fijn voor je, makker, maar voor mij was het zat. Weg met die camera. Ga de prijsuitreiking maar filmen. Ook emo-tv, nietwaar? Een week of zes later kreeg je in Hamburg alsnog loon naar werken. Voor het eerst op het podium in de World Triathlon Series en de bevestiging dat Rachel’s Road to Rio de juiste route was. Voor het eerst zond de NOS die avond beelden van de WTS uit. Het was al bijna middernacht, maar het kwam op tv.

Succeswens namens de ITU en alle fans

Al die jaren vroeg ik me af: mag ik fan zijn? Als persvoorlichter van de bond vind ik eigenlijk van niet. Positief-realistisch vond ik dat we moesten communiceren over onze atleten. Al onze atleten. Natuurlijk heb ik met de een meer contact via Whatsapp dan met de ander. En het lukt me ook niet ieders posts op Instagram en Facebook even vaak te liken, ook al probeer ik het. De klik rondom wedstrijden met de een is warmer, vriendschappelijker dan met de ander. Maar we zijn er voor al onze leden, dat staat voorop. Totdat ik gisteravond een artikel op VICE Sports las. 

Je vertelde daarin dat je op de middelbare school raar aangekeken werd omdat je niet mee wilde stappen, je bezatten en gek doen met je klasgenoten, omdat jij van sporten hield en daar liever mee bezig was. Hoe je dit jaar hetzelfde zag bij junioren die nu in hetzelfde schuitje zitten. En toen wist ik, ik mag fan zijn. Ik moet fan zijn. Voor al die scholieren, die later misschien een Rachel Klamer zullen worden. Of een Rob Barel, een Bas Diederen of een Yvonne van Vlerken. Fan van jou zijn is fan zijn van al die sporters durven kiezen voor hun sport, omdat ze daar plezier in beleven en misschien, heel misschien, van een verlegen junior of juniore met een ontwapenende glimlach ooit zullen veranderen in een zelfbewuste wereldtopper met medaillekansen op de Spelen. Daarom ben ik fan, Rachel. Daarom zeg ik dat het meisje dat ons als EK-debutante ooit verraste, ons nu mag verbazen in Rio. Zet hem op, voor jezelf, voor je familie, je vrienden, je sponsors, voor je begeleidingsstaf, voor heel triathlonnend Nederland en voor al je fans. Mij inbegrepen.

Leave a Comment