Konabound: wat een jaar!

 In Persoonlijk, Triathlon

Verliefd, verloofd, getrouwd, nog steeds verliefd. Fulltime ondernemer, in loondienst en toch weer parttime ondernemer. Frysman, Ironman en op weg naar het WK Ironman. Volg jij het nog? Ik soms zelf niet namelijk. Wat een jaar! En het is nog niet eens oktober…

Deze week vertrek ik naar Kailua-Kona, een stadje op Big Island, HI. Hawaii dus. Zaterdag 10 oktober vindt daar het WK Ironman triathlon plaats. Dé Ironman der Ironmans, zogezegd. Begonnen in 1978, voortvloeiend uit een weddenschap in een bar en uitgegroeid tot een van de meest iconische eendagswedstrijden die eender welke sport kan kennen.

Volg jij het nog? Ik soms zelf niet namelijk. Wat een jaar!

Ik stam ook uit 1978 trouwens. Onbescheiden zeg ik dan: goed jaar! Dat is 2015 absoluut ook voor mij. Ik startte het jaar met een serie blogs over het ZZP-leven dat ik net begonnen was. Nadat ik in november 2014 als fulltime ondernemer aan de slag was gegaan, werd dat het plan voor 2015: ondernemen en ervan leren. Het liep net anders. In april kon ik voor de Nederlandse Triathlon Bond aan de slag als communicatiemanager; een functie die ik zelf mee heb mogen creëren en die in wezen mijn droombaan is. Terug naar parttime-ondernemerschap dus, want er blijft gelukkig nog wel tijd over voor mooie opdrachten voor Citruspersbureau. Onlangs was ik nog tijdens een heel tof raceweekend aan het citruspersen in Almere.

We zijn dan ook getrouwd in Sloten, vast niet toevallig één van dé elf steden…

Ook op persoonlijk vlak is 2015 speciaal. Mijke en ik zijn vorige maand getrouwd, nadat ik haar op een koude januari-avond, toen we van de ijsbaan thuis kwamen, ten huwelijk had gevraagd bij een warme chocomel en een heleboel kaarsjes. Schaatsromantiek, noemden we dat. We zijn dan ook getrouwd in Sloten, vast niet toevallig één van dé elf steden…

Op sportief gebied was het zeer zeker ook geen jaar als elk ander. Tussen 2009 en 2014 stond ik vijf maal aan de start van een hele triathlon of Ironman. Vier maal wist ik de finish te halen. Dit jaar loopt dat aantal vlot op. De allereerste editie van de Frysman begin juli was er eentje om nooit te vergeten. De Frysmannen lieten zich niet gek maken door de hittegolf en deinsden ook niet terug voor regen, hagel, onweer en stormwinden. Heroïek in het land van Grutte Pier! Ironman Maastricht was vier weken later ook memorabel. De allereerste Ironman ooit gehouden in Nederland, met mijn familie en vrienden aan het parcours, prachtig weer, heel veel toeschouwers en een loeizware wedstrijd. Nooit eerder zag ik zoveel goede atleten zo vroeg in de race compleet stuk zitten. Zelf kende ik ook een enorme dip tijdens het fietsen, maar zoals wel vaker fleurde ik op tijdens de marathon. Plek 41 overall en vierde in mijn leeftijdscategorie was goed genoeg om me rechtstreeks voor de Ironman van Hawaii te kwalificeren. Na een nachtje woelen en twijfelen, heb ik die kans gegrepen. Once in a lifetime, zeggen ze weleens. Het was toch al een bijzonder jaar, dus dan past deze trip er ook nog wel in. Mijn spaarvarken kende trouwens weleens vettere jaren…

Woensdag vertrek ik naar de andere kant van de wereld. Ik ga jullie op de hoogte houden in de 10 dagen tot aan zaterdag 10-10 als ik voor de derde maal in drie maanden aan de start sta van een hele triathlon, op zoek naar de magische woorden van omroeper Mike ‘the voice of Ironman’ Reilly aan de finish: “You are an ironman!” De reis kan beginnen. Ik ben #Konabound !

Het was toch al een bijzonder jaar, dus dan past deze trip er ook nog wel in.

Afzien op de Cauberg tijdens Ironman Maastricht Foto: Theo van der Staak

Afzien op de Cauberg

Leave a Comment