Aftellen tot raceday 10-10 met 10 foto’s

 In Algemeen, Triathlon

Zaterdag 10 oktober ben ik een van de meer dan 2.000 atleten die zullen nemen aan het WK Ironman triathlon op Hawaii. In de laatste 10 dagen tot 10-10 tel ik af naar dit mega-evenement met 10 plaatjes en 10 praatjes.

UPR Kona 2015: check! #momentsofkona #kona2015 #ironman

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Nog 1 dag!

Nu alle trainingen gedaan zijn, de underpants run in de pocket is en alle gratis gadgets opgehaald zijn, rest weinig anders dan te denken aan de wedstrijd en aan thuis. Allebei gedachten die twee kanten hebben. Ik mis mijn lieve Mijke, mijn familie en vrienden steeds meer en toch is het oké om hier alleen te zijn. Dit is mijn avontuur en mijn sportdroom. Het wordt morgen een strijd tegen de elementen, het eiland, tegen een paar duizend van de fitste mensenlijven die over deze aardbol rondzwerven en uiteindelijk -of vooraleerst- tegen mezelf. Als ik na afloop kan zeggen dat ik gezond aan de finish ben gekomen en er toch alles aan gedaan heb en niks heb laten liggen, dan ben ik tevreden. Lees morgen een gekwantificeerde versie daarvan, maar weet dat wat hierboven staat het onderliggende is. Twijfel hoef ik niet te hebben. Ik ben fit en ervaren genoeg om dit te kunnen. Laat ik dat morgen voor de zekerheid onderweg nog maar een paar keer tegen mezelf zeggen. Mahalo en tot morgen…

Nog 2 dagen!

De jongen die ooit dacht dat hij twee uur sporten wel lang genoeg vond, had nooit gedacht dat hij hier op Hawaii ooit een ironman zou doen. De triatleet die zich kwalificeerde had nooit gedacht dat hij zozeer van zijn bezoek aan Hawaii zou genieten, als dat hij nu doet. Het “knijp me, want ik droom volgens mij”-gevoel gaat niet over. Ook nu de race echt dichtbij komt, blijft het gevoel rond te lopen in een kruising tussen het paradijs, een sprookje en zomercarnaval voor duursporters echt onwerkelijk. Ik leer er steeds meer van te genieten en het met volle teugen in me op te nemen. De gedachte dat ik hier nooit meer kom, is lastig te verdragen en toch wil ik ervan genieten als de ‘once in a lifetime’ ervaring die het mag zijn. En toen ging de zon weer onder. Mahalo en tot morgen…

Einde van weer een onvergetelijke dag in Kona

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Kijk mama, ik sta erbij. Ironman World Championship 2015 ik kom eraan! #kona2015 #ironman

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Nog 3 dagen!

Langzaam maar heel zeker komt het moment dichterbij dat de nieuwsgierige eilandtoerist het stokje doorgeeft aan de onverschrokken triatleet. Bij de raceregistratie, die met veel te veel vrijwilligers die bovenmatig enthousiast en respectvol zijn en vol met procedures en loketjes precies zo overgeorganiseerd verloopt als dat je van Amerikanen mag verwachten, kwamen de eerste racekriebels. Roos Tji en ik vonden onze namen op het grote spandoek waar alle atleten op staan en beseften dat we toch echt aan de startlijn van de Ironman der Ironmans verwacht worden zaterdag. Reality check! In plaats van het ontdekken van mooie plekken en het plannen van uitjes, gaat het nu vooral over het nakijken van materiaal, het maken van een voedingsplan, verwachte (tussen)tijden en laatste trainingen die nog gedaan moeten worden. Tussendoor wat extra rust inbouwen zou ook handig zijn. Mahalo en tot morgen…

Nog 4 dagen!

Zwemmen naar de koffieboot (gratis espresso om 7 uur in de ochtend, terwijl je in heerlijk warm water dobbert en de zon net op is; kom daar in Nederland eens om!), rennen over de Queen K Highway -met begeleiding en verzorging- een raceseminar met de trainer van wereldkampioen Sebastian Kienle en een landenparade waar je -als vlaggendrager! – heel even het Olympische gevoel krijgt, om af te sluiten met een etentje bij zonsondergang op een tropisch strand; dat waren vandaag de elementen van alweer een sportieve en tropisch warme dag. Het voelt steeds meer als een voorrecht om hier te mogen zijn als deelnemer aan het monsterevenement dat zaterdag plaats zal vinden. Heel langzaam komen ook de racekriebels postvatten. Die gaan, eerlijk is eerlijk, ook gepaard met enige schrik voor wat voor me ligt. Dit wordt een wedstrijd als geen enkele andere. Mahalo en tot morgen…

Even oefenen voor het dragen van de vlag…

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Ki'i, bewaker van het toevluchtsoord waar eens een tempel en mausoleum was voor de ali'i.

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Nog 5 dagen!

Tijd voor een echte toeristische dag, in de vorm van een rondrit per bus over het eiland. Zo droog en zwart (van de lava) als het aan de kant waar wij verblijven – en waar de wedstrijd plaatsvindt – is, zo nat en tropisch en groen is het aan de andere kant. Reden: de passaatwind blaast volgeladen natte lucht tegen de vulkanen op en alles regent er aan de noordoostkant uit, zodat het zuidwesten nagenoeg niks krijgt. De overgang is op sommige punten heel plots. Zo sta je in een pikzwart lavaveld, waar enkel wat dor gras groeit en meters later is een groene weelde die zo uitbundig is, dat je het je amper voor kunt stellen. Ik was in vulcanisch regenwoud, op prairies zoals je die uit het wilde westen van Amerika kent en ook in tropisch regenwoud. Tussendoor liep ik over een zwart lavastrand. Het klinkt als een hele rare en onlogische droom, maar het was allemaal in twaalf uur te doen, met de ogen open. Vermoeiend was het wel. Het is half negen en ik wil echt slapen zo. Dat is geen jetlag, dat is gewoon ouderwets bekaf. Mahalo en tot morgen…

Nog 6 dagen!

Mijn verjaardag vandaag en wat een boel felicitaties. Dank daarvoor! Ik ben ook nog nooit zo lang jarig geweest. Omdat jullie 12 uur voor lopen, begon het voor mij ook al vroeg. Wel een raar idee, om zo ver weg van iedereen te zijn. Ik heb mezelf getrakteerd op hitte, wind, zweet en afzien tijdens de parcoursverkenning vandaag. Het idee dat dit een ‘once in a lifetime’ wedstrijd gaat worden, is nog maar eens extra bevestigd. Niet mijn parcours, niet mijn omstandigheden. En toch ga ik er zaterdag een prima wedstrijd van proberen te maken. Ik ben hier 12 dagen als toerist en 1 dag als atleet en die dag ga ik ook als atleet benaderen. Tot die tijd blijf ik lekker toeristen. Vanmiddag ben ik trouwens met oud-clubenote Roos Tji koffie met wat lekkers erbij gaan nuttigen bij Lava Java. Ook een goede verjaardagsbezigheid. De stroopwafels die ik van Mijke had meegekregen werden ’s avonds door mijn Duitse huisgenoten zeer gewaardeerd als verjaardagstraktatie. Prima dag, al met al! Mahalo en tot morgen…

Sympathiek van Hannes om op mijn verjaardag aan het fietsparcours te staan met Erdinger. In dankbaarheid aanvaard. Proost!

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Sunset in paradise #kailua #hawaiilife

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Nog 7 dagen!

Je zou denken dat een weekje vakantie in het paradijs eeuwig lijkt te duren. Niets is minder waar! De tijd vliegt voorbij en ik heb het eigenlijk best wel druk. Van de ene meeting naar de andere, tussendoor een beetje trainen en natuurlijk proberen om wat toeristische highlights mee te pakken. En net als ik denk lekker te gaan slapen, dan komen jullie allemaal online 🙂 Mijn huisgenoten zijn intussen ook gearriveerd. Een triathlongekke Duitse pa, zijn zoon die binnenkort in vaders’ voetsporen gaat treden en ma, die zorgt dat het triathlonleven van de familie op rolletjes loopt. We blijken trouwens wederzijdse kennissen te hebben in de vorm van drie broers Scheltinga. Die mannen zijn echt overal bekend. Zij hebben ook wel geluk hoor! Mahalo en tot morgen…

Nog 8 dagen!

Vandaag ontmoette ik de supportcrew van Polar, bij de pier waar iedereen ging zwemmen. Ze vertelden enthousiast over nieuwe productontwikkelingen en we kletsten over communicatiestrategie, terwijl we keken naar een paar tricelebs die hun ochtendrondje in de oceaan zwommen. Prima combi! Voor de insiders: ze gaan dit jaar voor het eerst ook een hrm-count doen bij het inchecken en tijdens de race. Benieuwd wat daar uit komt! Ze deelden ook wat goodies uit, waar je als Nederlander natuurlijk geen nee tegen zegt.  Ik heb vandaag ook het allerbelangrijkste voordeel ontdekt van reizen met een Duitse touroperator. Gratis gekoelde Erdinger (alcoholfrei selbstverständlich) na je training. Of dat er in gaat! ’s Avonds trouwens ook een lokale stout getest. Dat was een koppige! Mahalo en tot morgen…

It must be true, because it says so on my shirt 😀 Thx for the fun morning and the chat @polarglobal ! #v800

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Waking up in paradise #kailuakona #hawaii

A photo posted by Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) on

Nog 9 dagen!

Lekker hoor, wakker worden in het paradijs. Oké, de eerste nacht was kort en onrustig, maar het uitzicht vanaf het balkon van het appartement maakt veel goed. ’s Avonds is hier een prachtige zonsondergang te zien. Foto over een paar dagen… Vandaag voor het eerst wat getraind op het parcours. De kilometers zijn net zo lang als thuis, maar door de brede wegen lijken ze bedrieglijk langer. Het zweten lukt al aardig. Tjonges, wat een bakoven. Geloof alle verhalen; ze zijn waar. Vanavond komen mijn Duitse huisgenoten. Ik voel me intussen als op  de toren van Babel trouwens. Engels, Duits, tolken voor de Fransen (ze spreken geen Duits en amper Engels, quelle surprise) en overal Hawaiiaanse benamingen en spreuken. Leerzaam en leuk! Mahalo en tot morgen…

Nog 10 dagen!

Het was een lange reisdag, vandaag. Meer dan 27 uur onderweg van Arnhem, via Frankfurt en San Fransico naar Kona. Ik verblijf in een appartementencomplex genaamd Royal Sea Cliff. De crew van touroperator Hannes Hawaii stond ons, ondanks onze vertraging, geduldig op te wachten. Met ons bedoel ik de 120 andere triatleten -en familie- die op dezelfde vlucht zaten. Blij en moe tegelijk was ik er daar een van. De jetlag zorgde daarna voor een korte eerste nacht. Nog even wennen aan het tijdverschil van 12 uur!

Moe en blij! Na 27 uur reizen gearriveerd in de donkerte van de tropische nacht op Big Island

Een foto die is geplaatst door Martijn Keijsers (@martijnkeijsers) op

tekst

Leave a Comment